Mezarlık

Kalbim mezarlık derdi bir abim

Anlamazdım

Şimdi anlıyorum

İnsan büyüdükçe kalbi mezarlık oluyormuş

Kimileri isimsiz bir mezara dönüşürken

Kimileri hiç ölmemiş gibi kalıyormuş

En güzel mezar seninki

Her gün ziyaret ediyorum, çiçeklerini suluyorum

Bizi anlatıyorum, kaybolan bizi

Yarım kalan hikayemizi, sevgimizi

Teşekkür ederim, her gün geliyorsun

Aklıma gelmediğin gün yok

Haliyle ben de her gün başucundayım

Zor geliyor

Gözyaşımla suladığım, sevgimle büyüttüğüm

Kimseler koparmasın diye

Herkesten gizlediğim gülün bir mezarlığa dönüşmesi…

Artık mezarındaki çiçeklerle avutuyorum kendimi

Kimisi solmuş, kimisi kurumuş

Yaşadıklarımı anlatamaz hiçbir duygu

Beni boş ver meleğim

Sen mezarında rahat uyu…

Senden Sonra 2

Mutluluğu seninle tanımadım

Gülmeyi sende öğrenmedim

Fakat gülmeyi sende bıraktım

Senden sonra değişti çoğu şey

Mutluluğu unuttum, hüznü tanıdım

Bütün sahteliğin ortasında

Yalancı yüzlere, kirli düşüncelere

Göz yumar oldum, yavaşça soldum

Her şey aynıyken ben yok oldum

Artık gülmeler yalan

Baktığım gözler uzak, verilen sözler yalan

Umut ışığı yok, yaşamın bir kölesiyim

Umut ışığı yok, ölümün böylesiyim…

Senden Sonra

Üzülüyorum

Artık seninle gülemediğim için

Seni özlediğimde dokunamadığım

Başını omzuma yaslayamadığın

Ağladığında seni güldüremediğim için

Ama en çok da

Kötü gününde yanında olamayacağım için üzülüyorum

Yaşadığım tek şey

Mutsuz bir yaşamın içindeki anlık mutluluklar

Başka bir şey yok

Bu sahteliğin içinde ölüp gidiyorum işte…

 

Anlatamadım

Gerçek sevginin gurur taşımadığını

Gururun sevgiyi yok ettiğini anlatamadım

Özünde herkes iyidir

Peki bu kötülükler nereden geliyor, anlatamadım

Verdiğim değerin beni değersizleştirdiğini

Seni ise sadece şımarttığını anlatamadım

Gerçekten sevmek kendinden vazgeçmek demekmiş

Ben olmayı unutup sen olabilmekmiş

Canını bile vermeye hazırken

İnancını kaybettiğinde canının gittiğini anlatamadım

Bir ruhum var

Var olduğundan beri acı çeken…

Anlatamadım…

Gökyüzü

Bir kuş olmak istiyorum

Her şeyi unutup gökyüzünde süzülmek

Maviliklerin içince kaybolmak

Kaybolurken kendimi bulmak…

İnsanlar uzakta kalsın

Gelmesinler yanıma

Bütün kırgınlıklarım kalsın

Tutulmayan sözler, yitirilen umutlar, vazgeçilen hayaller

Her şey orada kalsın

En çok da “o” kalsın.

Sana Özel – Son Veda

Merhaba, küçük kırlangıcım

Şiirlerimin gizli kahramanı

En büyük hayal kırıklığım

Son kez merhaba!

Tanıdıkça sevdim seni

Sevdikçe sahiplendim

Doğruydun sen, herkesten farklı

Ya da ben hep kendimi kandırdım

Bazen sahip olduğum akla şahit oldun

Bazen beni farklı kılan bir özelliğime

Bazen de içimdeki yaramaz çocuğa…

Beni nasıl hatırlarsın bilmiyorum

Beni hatırlar mısın, onu bile bilmiyorum

Bildiğim tek şey, artık gidiyorum

“Vazgeçmek istemediğim tek gerçeğimsin.” dediğim kadınımdan gidiyorum

“Sen yeter ki kalmak iste, ben asla git demem.” dediğim kadınımdan gidiyorum

“Sen benim mutlu etmek için çırpındığım sonsuzumsun.” dediğim kadınımdan gidiyorum

İçim yana yana gidiyorum

Gidiyorum ama biliyorum, unutamam

Kalbimin sokakları sensiz

Bütün sokaklarımın sonu sensin

Bu keşmekeşin içindeyken unutamam

Dinlediğim her şarkı

İzlediğim her film

Bana seni hatırlatırken unutamam

Sen koş diye ben yürümeyi unuttum

Her zaman mutlu ve güçlü ol kadınım

Ne ben anlatabildim ne de sen anladın

Bütün engelleri aştım

Tam sana ulaştım derken baktım ki

En büyük engelim sensin

Beni bir kaşık suda boğdun

Oysa ben sana okyanusumu kuruttum

Ne desem boş, artık susmak yakışır

Doğrular ve güzellikler seninle olsun

Kendine iyi bak, bu son veda

Elveda…

Haykırış

Yuvası bozulan bir kuş gibi

Çırpındım durdum

Çırpınmaktan başka

Elimden hiçbir şey gelmedi

Çırpındıkça çaresizliğe gömüldüm

Çaresizliğe gömüldükçe çırpındım

Belki duyan birisi olur diye

Son nefesimle haykırdım

Sonrası sessizlik

Çığlıklar sessiz, gözyaşları sessiz…

 

En çok da en yakın olduklarım üzdü beni

Beni gördüler, sesimi duydular

Biliyorum

Fakat kördüler, sağırdılar

Yalnızlık içinde kabullendim ölümü

En derinlerde hissettim nefesini

Ellerim tutunacak bir el ararken

Beni bırakıp giderken gördüm hepsini

Sonrası sessizlik

Çığlıklar sessiz, gözyaşları sessiz…

 

Tükeniyorum

Başımı yastığa koyuyorum

Tam uyuyacağım, aklımda sen

Önce gülüşün geliyor aklıma

Hafiften bir tebessüm ediyorum

Sonra gözlerin…

Bir duruyorum öylece

Sonra da gidişin geliyor aklıma, tükeniyorum…

 

Bir film şeridi gibi geçiyor gözümün önünden

Uykumu kaçıran olaylar silsilesi

Olmayacak düşüncelere kapılıyorum, tükeniyorum…

 

Zamanla olan savaşım başlıyor

Uykuyla kavgaya tutuşuyoruz

Uyuyamıyorum

Bir an önce sabah olsun istiyorum

Sabah olsun ki yalnızlığım,

Sabah olsun ki acım bir nebze hafiflesin

Kendimi günlük hayatın anlamsız işlerine kaptırayım

Kaptırayım ki

Yalandan da olsa “iyiyim” diyebileyim…

 

Aklımda hep aynı soru

Ne ara böyle oldum ben?

Tükeniyorum…

Gitmeliyim

Gitmeliyim,

En büyük cahillikleri

Kendini en aydın sananlarda gördüm

Kendi ateşiyle yanan bir mumdum

Sevgi ile nefretin arasında söndüm.

Gitmeliyim,

Sahte tebessümlerle dolu yüzlerden

Öylesine bıktım ki artık gitmeliyim

Kin ve nefretle bakan gözlerden

Öylesine yıldım ki artık gitmeliyim.

Gitmeliyim,

Aklımı kaçırmadan gitmeliyim

Küçük bir kalbe sahibim

Onu da bırakıp gitmeliyim

Ne olursa olsun

Kendimi bulmak için gitmeliyim…

 

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑