"Kurduğum en güzel hayalimsin sen ve gerçeğe tutunamayan bir hayalperestim ben."
Mutluluğu seninle tanımadım
Gülmeyi sende öğrenmedim
Fakat gülmeyi sende bıraktım
Senden sonra değişti çoğu şey
Mutluluğu unuttum, hüznü tanıdım
Bütün sahteliğin ortasında
Yalancı yüzlere, kirli düşüncelere
Göz yumar oldum, yavaşça soldum
Her şey aynıyken ben yok oldum
Artık gülmeler yalan
Baktığım gözler uzak, verilen sözler yalan
Umut ışığı yok, yaşamın bir kölesiyim
Umut ışığı yok, ölümün böylesiyim…
Üzülüyorum
Artık seninle gülemediğim için
Seni özlediğimde dokunamadığım
Başını omzuma yaslayamadığın
Ağladığında seni güldüremediğim için
Ama en çok da
Kötü gününde yanında olamayacağım için üzülüyorum
Yaşadığım tek şey
Mutsuz bir yaşamın içindeki anlık mutluluklar
Başka bir şey yok
Bu sahteliğin içinde ölüp gidiyorum işte…
Gerçek sevginin gurur taşımadığını
Gururun sevgiyi yok ettiğini anlatamadım
Özünde herkes iyidir
Peki bu kötülükler nereden geliyor, anlatamadım
Verdiğim değerin beni değersizleştirdiğini
Seni ise sadece şımarttığını anlatamadım
Gerçekten sevmek kendinden vazgeçmek demekmiş
Ben olmayı unutup sen olabilmekmiş
Canını bile vermeye hazırken
İnancını kaybettiğinde canının gittiğini anlatamadım
Bir ruhum var
Var olduğundan beri acı çeken…
Anlatamadım…
Bir kuş olmak istiyorum
Her şeyi unutup gökyüzünde süzülmek
Maviliklerin içince kaybolmak
Kaybolurken kendimi bulmak…
İnsanlar uzakta kalsın
Gelmesinler yanıma
Bütün kırgınlıklarım kalsın
Tutulmayan sözler, yitirilen umutlar, vazgeçilen hayaller
Her şey orada kalsın
En çok da “o” kalsın.
Özür dilerim sevgili
Fazlaca sevdim seni
Fazlaca sahiplendim
Yine aştım haddimi
Yuvası bozulan bir kuş gibi
Çırpındım durdum
Çırpınmaktan başka
Elimden hiçbir şey gelmedi
Çırpındıkça çaresizliğe gömüldüm
Çaresizliğe gömüldükçe çırpındım
Belki duyan birisi olur diye
Son nefesimle haykırdım
Sonrası sessizlik
Çığlıklar sessiz, gözyaşları sessiz…
En çok da en yakın olduklarım üzdü beni
Beni gördüler, sesimi duydular
Biliyorum
Fakat kördüler, sağırdılar
Yalnızlık içinde kabullendim ölümü
En derinlerde hissettim nefesini
Ellerim tutunacak bir el ararken
Beni bırakıp giderken gördüm hepsini
Sonrası sessizlik
Çığlıklar sessiz, gözyaşları sessiz…
Başımı yastığa koyuyorum
Tam uyuyacağım, aklımda sen
Önce gülüşün geliyor aklıma
Hafiften bir tebessüm ediyorum
Sonra gözlerin…
Bir duruyorum öylece
Sonra da gidişin geliyor aklıma, tükeniyorum…
Bir film şeridi gibi geçiyor gözümün önünden
Uykumu kaçıran olaylar silsilesi
Olmayacak düşüncelere kapılıyorum, tükeniyorum…
Zamanla olan savaşım başlıyor
Uykuyla kavgaya tutuşuyoruz
Uyuyamıyorum
Bir an önce sabah olsun istiyorum
Sabah olsun ki yalnızlığım,
Sabah olsun ki acım bir nebze hafiflesin
Kendimi günlük hayatın anlamsız işlerine kaptırayım
Kaptırayım ki
Yalandan da olsa “iyiyim” diyebileyim…
Aklımda hep aynı soru
Ne ara böyle oldum ben?
Tükeniyorum…
Gitmeliyim,
En büyük cahillikleri
Kendini en aydın sananlarda gördüm
Kendi ateşiyle yanan bir mumdum
Sevgi ile nefretin arasında söndüm.
Gitmeliyim,
Sahte tebessümlerle dolu yüzlerden
Öylesine bıktım ki artık gitmeliyim
Kin ve nefretle bakan gözlerden
Öylesine yıldım ki artık gitmeliyim.
Gitmeliyim,
Aklımı kaçırmadan gitmeliyim
Küçük bir kalbe sahibim
Onu da bırakıp gitmeliyim
Ne olursa olsun
Kendimi bulmak için gitmeliyim…
İkiyüzlü insanlar sağ olsun
Hangi yüze bakacağımı şaşırdım
Bütün dünya bana karşıyken
Ben yine tek başımaydım
Yoruldum…
Neşe dolu bir çiçektim, soldum
Mutluluğa koşan bir çocuktum, düştüm
Ve bu kez
Ayağa kalkamayacak kadar yoruldum…
Kimsenin fark edemediği kadar
Kimsenin anlayamadığı kadar yoruldum…
Her şeyden yoruldum!
Artık kendi dünyamın yolcusuyum…
Saat gecenin bilmem kaçı
Uyuyamıyorum çocuk
Kulağımda yağmurun sesi
Gözlerimde derin karanlık
Düşüncelerimde bir boşluk
Kalbimdeyse bir kırıklık
Hanginiz bilirsiniz beni böyle?
Hanginiz görebildiniz bu halimi?
Yine intiharın eşiğinde duygular
Neyse boş verin, size tatlı uykular!..
BİR HAYALPEREST 