Tükeniyorum

Başımı yastığa koyuyorum

Tam uyuyacağım, aklımda sen

Önce gülüşün geliyor aklıma

Hafiften bir tebessüm ediyorum

Sonra gözlerin…

Bir duruyorum öylece

Sonra da gidişin geliyor aklıma, tükeniyorum…

 

Bir film şeridi gibi geçiyor gözümün önünden

Uykumu kaçıran olaylar silsilesi

Olmayacak düşüncelere kapılıyorum, tükeniyorum…

 

Zamanla olan savaşım başlıyor

Uykuyla kavgaya tutuşuyoruz

Uyuyamıyorum

Bir an önce sabah olsun istiyorum

Sabah olsun ki yalnızlığım,

Sabah olsun ki acım bir nebze hafiflesin

Kendimi günlük hayatın anlamsız işlerine kaptırayım

Kaptırayım ki

Yalandan da olsa “iyiyim” diyebileyim…

 

Aklımda hep aynı soru

Ne ara böyle oldum ben?

Tükeniyorum…

Yazık Oldu

Üzülüyorum

Kendi adıma değil

Senin adına üzülüyorum

Herkesi benim gibi sanıyorsun

Büyük bir yanılgı içindesin

Hayat bunu sana acı bir şekilde öğretecek

Hep mutluluk peşinde koşacaksın

Aşkı arayacaksın ama nafile

Aradığın aşkı kaybettiğini yıllar sonra fark edeceksin

Aklına ben geleceğim ama çok geç

Tebessüm edeceksin

Ardından bir pişmanlık saracak vücudunu

“Keşke” diyeceksin ama çok geç

Sen elden ele gezerken

Ben yine şiirlerimle olacağım

Benim değerlim olmak varken

Benim özelim olmak varken

Milletin oyuncağı olacaksın

Yazık oldu!

Aptal Bir Aşık

Büyüdüğümü sanıyordum

Bunca yıllık yaşanmışlık vardı

Çocuk değildim artık

Kimse üzemezdi beni

Derken “sen” girdin hayatıma

Afalladım

Ne yapacağımı bilemedim

Korktum, kaçmak istedim

Senden uzaklaşmak isterken daha da yakınlaştım sana

Gözlerine bakmamak için direndikçe engel olamadım gözlerime

Hep seni düşünür olmuştum

Hayallerim seninle başlayıp seninle bitiyordu

Mutluluk üzerine hayaller kurarken hepsi hüsranla sonlandı

Çok üzüldüm

Paramparça oldu kalbim

Bunu biliyordum

Bunun adı “aşk”tı, ben de bir “aşık”

Mutluluk hayalleri kuran fakat her daim acı çeken aptal bir aşık…

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑