Anlatamadım

Gerçek sevginin gurur taşımadığını

Gururun sevgiyi yok ettiğini anlatamadım

Özünde herkes iyidir

Peki bu kötülükler nereden geliyor, anlatamadım

Verdiğim değerin beni değersizleştirdiğini

Seni ise sadece şımarttığını anlatamadım

Gerçekten sevmek kendinden vazgeçmek demekmiş

Ben olmayı unutup sen olabilmekmiş

Canını bile vermeye hazırken

İnancını kaybettiğinde canının gittiğini anlatamadım

Bir ruhum var

Var olduğundan beri acı çeken…

Anlatamadım…

Tükeniyorum

Başımı yastığa koyuyorum

Tam uyuyacağım, aklımda sen

Önce gülüşün geliyor aklıma

Hafiften bir tebessüm ediyorum

Sonra gözlerin…

Bir duruyorum öylece

Sonra da gidişin geliyor aklıma, tükeniyorum…

 

Bir film şeridi gibi geçiyor gözümün önünden

Uykumu kaçıran olaylar silsilesi

Olmayacak düşüncelere kapılıyorum, tükeniyorum…

 

Zamanla olan savaşım başlıyor

Uykuyla kavgaya tutuşuyoruz

Uyuyamıyorum

Bir an önce sabah olsun istiyorum

Sabah olsun ki yalnızlığım,

Sabah olsun ki acım bir nebze hafiflesin

Kendimi günlük hayatın anlamsız işlerine kaptırayım

Kaptırayım ki

Yalandan da olsa “iyiyim” diyebileyim…

 

Aklımda hep aynı soru

Ne ara böyle oldum ben?

Tükeniyorum…

Kendine İyi Bak

Hayat sana tozpembe, bana zulüm

Sen aşk peşindesin, ben tebessüm

Yolum düştü gönlüne, geldim geçtim

Ben senin için sevgili, senden vazgeçtim.

 

Bu, uykusuz geçen kaçıncı gecem

Rüyalarımı geri verin, burası cehennem

Yalandan da olsa gülemiyorum artık

Gülmeyi unutturdu bana bu acı ayrılık.

 

Kabullenmek çok zor, yaşandı ve bitti

Kabullenmeliyim, kalbin benim değildi

Artık susuyorum, kalbime gömdüm

Çığlıklarını duyuyorum, kalbimde ölüm.

 

Senin suçun yok, hatalı olan benim

Kandım tatlı diline, bir aşk sersemiyim

Kapandı perdem, görmez oldu gözüm

Kendine iyi bak, kalmadı bir sözüm.

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑