"Kurduğum en güzel hayalimsin sen ve gerçeğe tutunamayan bir hayalperestim ben."
Ya hiçbir şey olmamış gibi
Ya da hiçbir şey bitmemiş gibi
Rüyalarımda kalacak kadar yakın
Kabusum olacak kadar uzaksın
Nasılsın diye düşünmeden
Hangi yoldasın diye endişelenmeden
Sonsuza dek yok olan bir ukde misin?
Yoksa hiç gitmemiş gibi benimle misin?
Yalanlar üstüne bir aşktı bizimkisi
Masum bir imkânsızlık öyküsü
Bir bilmecenin bilinmezliği
Belki de kırık bir kalbin son nefesi…
Biliyorsun
Seni üzdüğüm gün uyuyamazdım
Kıyamet kopsa umursamazdım
Ellerinden tutardım
Sana uzanan ellerimi kırmasaydın…
Biliyorum
Ben imkânsızı diledim
Bir aldanışın kurbanı ruhum
Bir yok oluşun mimarı şuurum
Ve gözlerin,
En sevdiğim renktir gözlerin…
Hatırımda kalan gözlerin
Yanaklarımdan gözyaşı olarak dökülür
Sonsuzluk sandığım bu aşkın
Bir rüya olduğunu öğrendim
Uyandırdığın için teşekkür ederim!..
Her şeye rağmen
Belki bir gün meleğim…
Yalnızlık nedir bilir misin?
Duvarların üstüne üstüne gelmesi
İçinde çığlıklar koparken seni kimsenin duymaması
Kafanın içinde cevapsız sorulardan bir ordu sanrısı
Ardı arkası kesilmeyen öfke patlamaları tanrısı…
Kaçmak istiyorsun, neyden kaçtığını bilmeden
Sitem dolusun, kime olduğunu bilmeden
Yakmak istiyorsun, usulca çekip gitmeden
Kırıp dökmek istiyorsun, sonrasını düşünmeden…
Anlamsız duygular içindesin: korku, sitem, sevgi
Bazen kalbinde bir umut bazen bir sezgi
Sanki birisi çıkıp seni anlayacakmış gibi
Sonra yine hayal kırıklığı yine aynı kısır sezgi…
Kalbim mezarlık derdi bir abim
Anlamazdım
Şimdi anlıyorum
İnsan büyüdükçe kalbi mezarlık oluyormuş
Kimileri isimsiz bir mezara dönüşürken
Kimileri hiç ölmemiş gibi kalıyormuş
En güzel mezar seninki
Her gün ziyaret ediyorum, çiçeklerini suluyorum
Bizi anlatıyorum, kaybolan bizi
Yarım kalan hikayemizi, sevgimizi
Teşekkür ederim, her gün geliyorsun
Aklıma gelmediğin gün yok
Haliyle ben de her gün başucundayım
Zor geliyor
Gözyaşımla suladığım, sevgimle büyüttüğüm
Kimseler koparmasın diye
Herkesten gizlediğim gülün bir mezarlığa dönüşmesi…
Artık mezarındaki çiçeklerle avutuyorum kendimi
Kimisi solmuş, kimisi kurumuş
Yaşadıklarımı anlatamaz hiçbir duygu
Beni boş ver meleğim
Sen mezarında rahat uyu…
Mutluluğu seninle tanımadım
Gülmeyi sende öğrenmedim
Fakat gülmeyi sende bıraktım
Senden sonra değişti çoğu şey
Mutluluğu unuttum, hüznü tanıdım
Bütün sahteliğin ortasında
Yalancı yüzlere, kirli düşüncelere
Göz yumar oldum, yavaşça soldum
Her şey aynıyken ben yok oldum
Artık gülmeler yalan
Baktığım gözler uzak, verilen sözler yalan
Umut ışığı yok, yaşamın bir kölesiyim
Umut ışığı yok, ölümün böylesiyim…
Üzülüyorum
Artık seninle gülemediğim için
Seni özlediğimde dokunamadığım
Başını omzuma yaslayamadığın
Ağladığında seni güldüremediğim için
Ama en çok da
Kötü gününde yanında olamayacağım için üzülüyorum
Yaşadığım tek şey
Mutsuz bir yaşamın içindeki anlık mutluluklar
Başka bir şey yok
Bu sahteliğin içinde ölüp gidiyorum işte…
Gerçek sevginin gurur taşımadığını
Gururun sevgiyi yok ettiğini anlatamadım
Özünde herkes iyidir
Peki bu kötülükler nereden geliyor, anlatamadım
Verdiğim değerin beni değersizleştirdiğini
Seni ise sadece şımarttığını anlatamadım
Gerçekten sevmek kendinden vazgeçmek demekmiş
Ben olmayı unutup sen olabilmekmiş
Canını bile vermeye hazırken
İnancını kaybettiğinde canının gittiğini anlatamadım
Bir ruhum var
Var olduğundan beri acı çeken…
Anlatamadım…
Bir kuş olmak istiyorum
Her şeyi unutup gökyüzünde süzülmek
Maviliklerin içince kaybolmak
Kaybolurken kendimi bulmak…
İnsanlar uzakta kalsın
Gelmesinler yanıma
Bütün kırgınlıklarım kalsın
Tutulmayan sözler, yitirilen umutlar, vazgeçilen hayaller
Her şey orada kalsın
En çok da “o” kalsın.
Özür dilerim sevgili
Fazlaca sevdim seni
Fazlaca sahiplendim
Yine aştım haddimi
Yuvası bozulan bir kuş gibi
Çırpındım durdum
Çırpınmaktan başka
Elimden hiçbir şey gelmedi
Çırpındıkça çaresizliğe gömüldüm
Çaresizliğe gömüldükçe çırpındım
Belki duyan birisi olur diye
Son nefesimle haykırdım
Sonrası sessizlik
Çığlıklar sessiz, gözyaşları sessiz…
En çok da en yakın olduklarım üzdü beni
Beni gördüler, sesimi duydular
Biliyorum
Fakat kördüler, sağırdılar
Yalnızlık içinde kabullendim ölümü
En derinlerde hissettim nefesini
Ellerim tutunacak bir el ararken
Beni bırakıp giderken gördüm hepsini
Sonrası sessizlik
Çığlıklar sessiz, gözyaşları sessiz…
BİR HAYALPEREST 